Zębacz pasiasty
Duża, ciężka głowa o zaokrąglonym pysku i szerokim otworze gębowym; z przodu szczęki górnej i żuchwy duże, zakrzywione zęby chwytne, na podniebieniu i w tyle żuchwy silne, zaokrąglone lub płaskie zęby żujące ustawione w 1-2 pasmach. Skóra bezluska. Długa, nie połączona z płetwą ogonową płetwa grzbietowa wsparta 69-79 twardymi promieniami. O połowę od niej krótsza płetwa odbytowa z 42-48 miękkimi promieniami. Brak płetw brzusznych; pęcherz pławny nie występuje. Ubarwienie: szare, brązowawoczerwone lub brązowawozielone z ciemnymi poprzecznymi pasami, przechodzącymi na płetwę grzbietową. Długość: maksymalnie 1,2 m. Występowanie: północny Atlantyk, we wschodniej części od Grenlandii do Przylądka Cod (USA), w zachodniej od Morza Białego do Zatoki Biskajskiej; kanał La Manche, Morze Północne, zachodni Bałtyk (w polskiej części Bałtyku rzadki - przyp. tłum.). Środowisko: na głębokości do 435 m (młode zębacze w płytszych wodach), przeważnie nad dnem skalistym, w wodzie o temperaturze od -1 do +14°C. Pokarm: dorosłe z. pasiaste odżywiają się twardoskorupowymi zwierzętami bentonicznymi (skorupiaki, mięczaki, szkarłupnie), które rozgniatają silnymi szczękami. Zużyte zęby są wymieniane na nowe krótko przed okresem tarła. Tryb życia: ryba bentoniczna głębszych stref wody.
