Głowik Vahla
Szeroki, dolny otwór gębowy z mięsistymi wargami; na szczękach małe, stożkowate zęby. Łuska bardzo drobna, głęboko tkwiąca w śluzowatej skórze. Linia boczna dobrze widoczna. Płetwy grzbietowa, ogonowa i odbytowa zrośnięte w jeden fałd płetwowy; w tylnej części płetwa grzbietowa bez wcięcia. Płetwy brzuszne bardzo silnie zredukowane; są to małe, krótkie wypustki na podgardlu. Ubarwienie: zmienne; grzbiet przeważnie brunatny do oliwkowego, z ciemnymi, rozmytymi plamami i pasami (także na głowie); wzdłuż środkowej części boków (szczególnie w przedniej części ciała) rząd ciemniejszych plam; brzuch jasnoszary lub biały ze srebrzystym połyskiem. Płetwa grzbietowa z ciemnymi, poprzecznymi pasami; dolna część ogona i płetwa odbytowa różowo opalizujące. Wargi i kąt otworu gębowego jasne. Larwy głowika Vahla mają ciało pokryte 8-10 poprzecznymi prążkami, które w miarę wzrostu zanikają. Długość: w wodach skandynawskich rzadko powyżej 20 cm, u brzegów Grenlandii maksymalnie 40 cm. Występowanie: pn. Atlantyk, we wsch. części od pd. rejonów Morza Barentsa do północnego Kattegatu. Rodzaj głowik (głąbik) [Lycodes] jest reprezentowany przez liczne gatunki w północnych morzach, jednak pewne określenie przynależności złowionej ryby do konkretnego gatunku jest najczęściej bardzo trudne.
